KREDENS RENESANSOWY ORYGINAŁ XVI / XVII wiek

Niezwykle rzadko spotykany na polskim rynku antykwarycznym kredens renesansowy, z przełomu XVI / XVII wieku.

- mebel oryginalny z epoki;
- wykonany z litego orzecha (blat, korpus, szuflady, drzwi), wszystkie elementy dłutowane, łączone za pomocą drewnianych kołków;
- nogi oryginalne w formie charakterystycznych dla renesansu łap;
- oryginalne zawiasy oraz okucia, żelazne, kute;
- na meblu widoczne liczne wgniecenia i ślady po szkodnikach.
- widoczne wcześniejsze prace konserwatorskie (prawdopodobnie XIX wiek), kiedy to zostały wymienione spody szuflad, plecy oraz zamki.
- pochodzenie – Włochy, XVI / XVII wiek
- wymiary:   wys. 116cm;   szer. 164cm;   gł. 57cm.
 

Kilka ciekawostek na temat historii kredensu jako mebla…

Jako epoka w historii kultury Renesans obejmuje wiek XV i XVI, ale jego granice czasowe nie są jasno ustalone. Zapoczątkowany we Włoszech , przeniósł się w tym samym wieku do Hiszpanii i na Węgry, w początkach XVI wieku dotarł do Francji , południowych Niemiec i do Polski.
Włosi do budowy swoich mebli korzystali głównie z drewna orzechowego. Używając pokostu i bejcy uzyskiwali ciemnobrązowy ciepły ton  i półmatową, lekko błyszcząca powierzchnię.   
Jednym z najpopularniejszych sprzętów meblarskich w początkach Renesansu, były skrzynie. Na przełomie XV i XVI wieku skonstruowano nowy rodzaj mebla  skrzyniowego – kredens. Kredens zastępował na południu Europy znane z północy szafy słupowe i podobnie jak one spełniał funkcję okazałego schowka służącego głównie do przechowywania sprzętu stołowego. Trzymano w nim także zamknięte potrawy, sprawdzone jako nie zatrute – uwierzytelnione, z czym łączy się źródłosłów jego nazwy (łac. credo – wierzę). Był niską, szeroko rozbudowaną szafką, zamykaną z przodu zazwyczaj dwoma drzwiami, nad którymi znajdowały się także szuflady. Na wierzchu wystawiano przy szczególnych okazjach dzbany, misy puchary itp. bogate naczynia stołowe.

W Polsce pojawienie się mebli włoskich wiązało się z kilkoma wydarzeniami historycznymi…
Na dwór Jagiellonów pierwsze idee renesansu przeniknęły pod koniec XV wieku. Już w 1470 r. osiedlił się w Krakowie włoski humanista Kallimach (Filippo Buonacorsi), który przebywał na królewskim dworze jako nauczyciel syna Kazimierza Jagiellończyka, Jana Olbrachta. Propagatorami humanizmu byli także polscy dyplomaci, którzy zetknęli się z nowymi prądami na europejskich dworach oraz młodzież studiująca na uniwersytetach w Italii.  Po objęciu tronu w Polsce (1506) Zygmunt I sprowadził z Włoch artystów i rzemieślników. Wpływy włoskie stały się jeszcze bardziej widoczne po ślubie Zygmunta z przybyłą z Włoch Boną (1518).